Tignan nyo ang larawang ito. Nanalo yan sa mother’s day photo contest, nakabagbagdamdaming picture naming ni mama. Kuha yan ni Jac ng cameraloca.wordpress.com nung nakaraan kong birthday. 

Kung nabasa nyo ang post ko nung nakaraan nasabi ko na hindi man masyadong umayon ang panahon sa akin nung nakaraang taon o buwan ng aking kaarawan eh masaya at lubos parin ang aking pasasalamat at hangang ngayon ay matatag parin akong humaharap sa hamon ng buhay.

Hindi ko babawiin ang aking sinabi, isa parin ang birthday ko nung nakaraang taon sa pinaka sentimental na kaarawan ko. Pinapanalangin ko man na wag nang maulit ang pagkakasakit ni mama ngunit hindi ko kakalimutan at habang buhay na tatak sa aking isipan na sa kabila ng unos ay may liwanag din. 

Ang matatag at mapagmahal na damdamin laging magwawagi sa laban ng kalungkutan.

Toy kingdom, clippers at blue magic ay ilan lang sa mga paborito kong puntahan kapag bumibili ng laruan. Batid sa ating kaalaman na madalas kapag laruan ang pinag-uusapan ang pangunahing batayan ng halaga nito ay ang literal na halaga pagbinili sya sa merkado, ibig sabihin na ang presyon nito at madalas ay pati ang pangalan na nakatatak dito. Presyo at brand din ang aking batayan ng halaga ng laruan noon, siguro dahil ako ay nabiyayaan ng magaganda at mahahaling laruan nung aking kabataan. Halos lahat ng kapitbahay namin kapag napapadaan ay makikita mo sa mata nila ang inggit sa amin dahil sa mga laruan sa bahay.

Pero habang tumatagal nababatid ko na ang dami palang laruan sa mundo, may mamahalin at mumurahin, may gawa ng sikat at malalaking kumpanya at may iba naman na gawa lang ng batang nais maging maligaya. Taliwas sa aking batayan ng halaga ng laruan ang nais kong ipakita ngayon; gusto kong ipakita ang halaga ng laruan batay sa saya at sa batang nagmamay-ari dito dahil kumbinsido parin ako na luma man o bago, mamahalin o pipitsugin, sikat o weirdo maaring mag kaparehas ang halaga nito base sa taong naglalaro.

Xbox at PSP ang isa sa mga nangunguna sa wish list kapag pasko, ito ang makabago at mas magandang bersyon sa larangan ng computer games. At sa pagtatarabaho ko sa isa mga kompanyang gumagawa nito naranasan ko na maiyakan ng isang magulang dahil ika nya di magiging masaya ang anak sa pasko kapag nabigong ibagay ang regalong xbox.

Larawan mula sa bing search engine.

Ako naman noong nakaraang pasko tumbling car naman ang nabili ko at talagang namang natuwa ako sa pag tatambling-tambling nito lalo na sa makukulay na ilaw, ngunit kung pagbabasehan ang saya na nadarama ko kumpara sa mga bata sa probinsya na naghahalak-hakan gamit ang simpleng jeep-jeepan na gawa sa bunga ng kapok at piraso ng ting ting ay masasabi ko ring sana di nalang ako gumastos ng isang libo.

Kilala nyo si Shaira Luna? Isang siyang gifted child, naalala ko sabi nya sa isang tv interview na ang laruan niya noong kabataan niya ay palaka na dena-disect habang pinag-aaralan ang iba’t-ibang parte ng munti nitong katawan. Nalaman man niya kinalaunan na hindi pala ito ang tunay na laruan ngunit gayun pa man minsan nya itong kinagiliwan.

Larawan mula sa google search engine.

Ang baril na ito, bagamat delikado ngunit para sa mga bata na ipinanganak sa gubat ng kaguluhan at labanan pangarap nila itong hawakan at pag-laruan, kaya madalas pagdating ng sampung taong gulang eh totoong baril na ang kanilang laruan at sa labanan nakikipag bakbakan.

Larawan mula sa google search engine.

 Ang imahing ito ay isa sa mga larawan na nagmulat sa akin na kung maraming bata ang nagtatapon ng laruan dahil ito’y kanila nang pinagsawaan ay may iba naman na bungo ang pinagtyatyagaan, wala man silang mapagpilian nagging masaya naman sila sa wierdong laruan.

Larawan mula sa isang chain email na may pamagat na "Complain less, give more".

Nakakatawa diba? Ang iba nagrereklamo sa PSP na mahina ang baterya ngunit may iba, ipinagbubunyi ang lumang manika. Siguro yan ang isang hiwaga na dala ng isang laruan sa buhay ng sinuman, isa sya sa salamin ng iba’t-ibang saya at pagpapahalaga.

Ang blog na ito ay kalahok sa Saranggola blog awards 3.

Kuya! kuya! ang tawag ni toto sa kuya nya nang makita itong palabas ng bahay dala ang malaking bag.

Lumingon si Aldo sa kapatid na nakapatong sa lamesa sa kusina at nagsususlat. “Kuya aalis ka ba? papunta kang bayan? sama mo ako!” sambit ni toto.

“Toto, dito ka lang samahan at alagaan mo si mama at masyadong malayo ang pupuntahan ko mamimiss ka nila mama pag sinama kita.” Paliwanag ni Aldo. “Ganun ba? Sige dito nalang ako sa bahay, pero kuya pangako lagi mo kaming dalawin at dalhan ng pasalubong kung hindi, pupuntahan nalang kita pag malaki na ako!” masiglang sabi ng kapatid.

Gumawa ng eroplanong papel si Aldo para sa kapatid at inabot nya ito. “Ayan ang eroplano, itatago mo yan malay mo dalhin ka nyan sakin.”

Mabilis na lumipas ang labing limang taon at ni-minsan ay hindi na nakabalik si Aldo.

“Hoi! anong nangyayari sa’yo?” Sambit ni ging-ging sa kasintahang si toto ng makitang may namumuong luha sa mata habang minamasdan ang mga batang nag lalaro ng eroplanong papel.

“Wala, wala, napupuwing lang ako haha!” sinabi man ni toto na wala syang iniisip batid ni ging-ging na malungkot ang kasintahan. “May nalala kaba o iniisip? malapit na tayong ikasal kaya kung ano man ang pinapasan mo eh dapat kong malaman”.

“Hay” halatang nagpipgil sa pagpatak ng luha si toto. “alam mo naalala ko kasi si kuya, bago sya umalis ng bahay ginawan nya ako ng eroplanong papel at sinabi nya na baka dalhin ako nun papunta sa kanya.” huminga ng malalim at nagpatuloy.”pero masyadong maliit yun para sakyan ko.”

Hinaplos ni ging-ging ang likod ng kasintahan para ibsan ang kalungkutan nito. “Saan ba sya ngayon?” tanong ni gingging. “Ang kwento ng tiyuhin ko ay nag-asawa na daw at nakatira sa isang sityo sa munisipyo ng Kamoron kasama nya dun ang asawa’t anak nya.” tugon ni toto.

“Kung ganun eh siguro tama na ang isang libo para mapuntahan mo sila!, yung pambili ko ng isusuot sa kasal gamitin mo nalang muna”. Ngumiti si toto at sinabi. “Wag na, sabi ng tiyo may mas murang daan daw papunta dun! sabi nya dun sila dumaan ng kuya ko.”

“Oh e di puntahan mo sila.” walang pag aalinlangan sabi ni ging-ging.

Lumipas ang isang buwan, pitong araw bago ang kasal.

“Ging! eto na yung gown natapos ko nang sulsihin. Pwede mo na syang isukat” ang masayang sabi ng mananahi kay ging-ging. Isang kapitbahay ang biglaang lumapit sabay sabing – “naku wag mo isusukat yan! sabi ng mga matatanda malas daw yun!”

“Naku aling Lita, hindi po totoo yun!” sabat naman ng anak ng mananahi. “Oo, marami nang nagpatahi ng gown at halos lahat ay sinusukat bago ang kasal!” pagsang-ayon ni aling nora, ina ni ging-ging. Hindi kumibo si ging-ging at ngumiti lang na nakatitig sa gown. Nakikita sa mata nya ang pagdadalawang isip na magsukat ngunit paglipas ng ilang saglit ay sinukat din nya ito.

Masayang masaya sya na makitang sukat na sukat ang damit sa kanya.

Anim na araw nalang bago ang kasal, nagising ng maaga si ging-ging agad syang bumangon at napansin ang isang bibliya sa kama na nakapatong sa isang liham. Kinuha nya ang liham at binasa.
———————————————————————————————————————-
“Mahal ko,

Ging pasensya na at di na ako nakapag-paalam kasi iniisip ko baka di mo ako payagan. Alam kong mali pero gusto ko talagang makita ang kuya.

Iniwan ko ang aking bibliya, itago mo yan at ipanalangin mo na malayo ako sa kapahamakan, nakaiipit din dyan yung eroplanong papel na ginawa ni kuya. Gusto ko sana syang dalhin ngunit naisip ko na yan na lang ang tanging alala ko sa kanya kaya ipagkakatiwala ko ang laruang yan sa’yo.

Ging, wag kang mag-alala babalik ako sa loob ng tatlong araw at kung hindi, puntahan mo si tiyo at alam nya kung san ako maaring hanapin.

                                                                Lagi mong tandaan mahal kita. Toto.”
———————————————————————————————————————-

Maluha-luha si gingging habang binabasa ang sulat sa harapan ng ama’t ina nya. Ngunit matapang nyang hinarap ang mga araw bago ang kasal. Pumunta sya sa seminar ng mag-isa. Hindi nakaapekto sa kanya ang ini-isip at sinasabi ng iba tungkol sa pag-aasikaso nya sa kasal ng mag-isa.

Ikatlong araw simula nung umalis si toto ay maghapong nakaupo si ging-ging sa labas ng bahay at naghihintay kay toto na nangakong uuwi sa araw na iyon. Ngunit walang toto na dumating. Sa araw na iyon tila di na maipinta ang mukha ni ging-ging, balisa sya at tila di mawari ang gagawin.

Kinabukasan, pinuntahan ni Aling Nora at ging-ging ang tiyo ni toto gaya ng sinai nito sa sulat pag di sya nakabalik sa loob ng tatlong araw.

Tao po! andyan po ba si Mang Oding?

Ohhhhh! andito ako sa likod ng bahay! sino sila?

Si Nora at ging-ging po!

Lumapit ang isang matanda sa mag ina at nalaman ang sadya nito.

“Nako! anong pumasok sa isip nya at ba’t sya pumunta dun? Lagi ko syang pinipigilang pumunta at ako nga ay di na dumaan ulit sa dinaanan naming yun.” pag aalalang sabi ng matanda. “–”Masyadong delikado ang daan na tinahak nya alam nyo ba yun? mang-gagaling sila sa munisipyo ng Marangan, mula doon ay may isang bundok na tatawirin para maka-abot sa munisipyo ng Kamoron. Nung dumaan kami dun inabot kami ng isang buong araw sa gubat.” umiiling ang ulo ng matanda. ” Matigas talaga ang ulo ng batang yan! Mabangis ang lugar na yun lalo na ngayon na maulan at siguradong wala sya masisilungan sa buong araw na paglalakad at kasagsagan pa ng kaguluhan.”

Alam ng lahat na ang parehong lugar na dadaanan nya ay kuta ng mga rebelde at kasalukuyang nililinis ng mga militar. Marami nang naitalang nawawala sa lugar na iyon at nakikita nalang nalang ang bangkay.

Limang araw na nawawala si toto at kinabukasan na ang kasal nila, ngunit wala paring balita patungkol sa kanya. Ang buong pamilya ay kinakabahan. Halos lahat masama ang iniisip. Maramig haka-haka na baka nabihag na ng mga rebelde, ang iba naman ay baka nadisgrasya sa gubat kasi kakaulan lang ng napakalakas nung nakaraang araw, ang iba naman eh nag sisihan dapat daw hindi sinukat ang gown.

Pumatak ang alas-dose ng umaga, araw ng kasal.

Gising ang lahat ngunit walang may ganang mag-handa dahil lahat ay nag-aalala. Si ging-ging nakaupo lang sa labas ng bahay at hawak-hawak ang bibliya at ang eroplanong laruan, umaasa na darating si toto.

Pag patak ng bandang ala-una– pagod na ang lahat at halos wala nang pag-asa na darating si toto sa kasal nila ng alas-otso ng umaga sa araw ding yon, kaya natulog na ang lahat maliban kay ging-ging at Aling Nora.

“Ging, Pasok na tayo at matulog. Noong nakaraang araw ka pa walang maayos na pahinga, baka magkasakit ka na nyan.” sambit ng ina sa anak. Tumulo ang luha ni ging-ging at niyakap ang ina at natulog ng may pagsasang-ayon na di na makakarating ang mapapangasawa kahit di naman ito nabangit ng ina.

Pagulong-gulong sa higaan si ging-ging, pagod ngunit di makatulog. Labis ang kanyang pag aalala sa mapapangasawa. Sa mga oras na iyon iisa lang ang dalangin nya na sana ligtas si toto.

Kakaidlip lang nya nang marinig ang boses ng umiiyak na ina”Ging-ging!!”.

Bigla syang kinabahan at wala sa sariling tumayo.

Hindi sya lubos makapaniwala sa nakita — si toto nakatayo sa may salas kasama ang kuya nito.

Sinalubong ni toto si ging-ging yumakap ng mahigpit at bumulong “Patawarin mo ako, naisip ko na hindi ko masasakyan ang eroplanong papel papunta sa kuya ko pero sapat na ang lakas ng loob at inspirasyon na binigay ng laruan para marating ko sya at makumpleto ang araw na ito.”

Sa kabila ng kakulangan ng paghahanda natuloy ang kasal nila toto at pagkalipas ng ilang taon ay ipinanganak si totoy. Ang unang laro ng mag ama ay ang pag papalipad ng eroplanong papel at lagi nya sinasabi sa anak na bumangon sa kabila ng paulit-ulit na pag bagsak, wag matakot lumipad ng mataas gaya ng eroplanong papel, at higit sa lahat manalig sa kanya.

Ang maikling kwento na ito kalahok sa Saranggola blog awards 3.

There were few of common places mentioned and I noticed that most of the blog includes Corregidor Island “hearsays” stories and now I perfectly I understand why my friends are asking me why do I love such a haunted place. Yes I love Corregidor, I’ve been there twice and the last time was two years ago and I still wished to go back there sometimes soon. I will write down a separate story about previous trip coz’ I want pictures posted too.

Here are some Corregidor stories that I found from some blogs.

“There are several reported activities heard by tourists who pass by the hospital ruins. They hear footsteps, rumblings of normal hospital activities, and wails of people. Shouts of people grimacing in pain can be heard around the bunker area. Similar sounds can also be hear inside the Malinta Tunnel – said to be the hiding area of hundreds of soldiers back then.” ~ http://ghosthunted.blogspot.com/

“in UP Diliman at night and in Corregidor Bataan, it is very famous in ghost hunting.” ~ Phoenix at http://answers.yahoo.com/

“Hospital Ruins, and bunkers – Sounds of activities can be heard within the area of the hospital ruins, which were destroyed during WW2, sounds such as footsteps, and rumblings of normal hospital activities. Around the bunker area, sounds of ghostly moans can be heard, assorted noises as well. Malinta Tunnel – Witnesses report eerie sounds and seeing a spirit near by.” http://www.pinoytambaygroup.com/

“Ghosts, apparitions and other hauntings are very strong in these places in these places. Manifestations could appear in pictures and in videos. If you want to experience the presence of ghosts and other spirit manifestations, you can visit these places at your own convenient time. “ ~ http://misteryo.multiply.com/

“Corregidor – Hospital Ruins, and bunkers – Sounds of activities can be heard within the area of the hospital ruins, which were destroyed during WW2, sounds such as footsteps, and rumblings of normal hospital activities. Around the bunker area, sounds of ghostly moans can be heard, assorted noises as well. “ ~ http://www.sfogszero.com/

Here is my unforgettable experience.

I don’t find the place haunted; I see an island of history, heroism and love. It is a very silent place where I can perfectly unwind and lay my back and enjoy the nature. The breeze of the wind was perfect — and no whispering thing! It was cold just enough because of the tress and sea, not cold because of some unseen creature are sitting behind me.

Even though most of us believed in what we call as ghost, mysteries and paranormal activities; I somehow think of them as a cause of ignorance in science. “Sounds ridiculous!”. Yes it is! Because despite; I am still scared of rumbling sound from out of nowhere. I am still scared that someone will top me and leave some spill that could screw me to death.

I promise I enjoyed my stay, I have roamed enough through the Island and took extra walk on the woods, got a chance to get inside one of the small Japanese tunnel and took some pictures and hey oh about pictures there is quite interesting one I got.

I am very fund of taking pictures; I didn’t get the chance to take one when I first went there so I took a very huge collection of picture the second time.

One of them is jar! Yeah it’s a little jar. That jar can be found by asking the personnel to get a tour to Kendley field. Beside the field is the sea side dangerous with its deep and deadly waves. That place was known to be the place where Japanese committed hara-kiri by jumping to the sea. Hara-kiri means committing suicide instead of being caught or instead of surrendering. And it was also the same place they say that the Jabidah Massacre happened if I am not mistaken.

Okay so what’s with the Jar? I have with me is a 5MP digital cam and a 2 MP camera phone, both are reliable enough in capturing good picture in outdoor and daytime. Here are some pictures taken from my phone and cam.

Taken from cellphone cammera.

Taken from a digital cammera.

The group of photo you see above was taken in the same time and same place with minutes of interval. That series of pictures evidently shows that we are having a tour under a cloudy day but even though that it is cloudy it wasn’t that dark; the pictures still remarkably taken in daytime except for this jar which was just right behind the broken jar in the picture above and miters away from the written scripts about Jabidah as well.

Taken from cellphone cammera.

Taken from a digital cammera.

It seems that that thing don’t want to be seen in a bright way because the picture was very doomy seems that I took it at 4-6pm instead of 8-9am. At first I thought that it has something to do with the camera since that was a phone cam I am using so I took another shot and even a third shot using another camera and yet the same doomy thing comes out.

It scares me a bit, I wonder how it happens. Thing I am sure that time is I don’t want to take another photo of that jar again! It was just very memorable for me as it would always remind me that nature that there are things that happens that doesn’t necessarily needs any explanation instead it demands for respect and acceptance.

<3 much

Christeen

I am a full time worker and blogger hobbies and also have some extra activities, so you can imagine how busy I am. I grew up in a province and that makes me crave for veggies from time to time and my stubborn stomach usually gets wild in my busy days. So to those busy yet veggie lover, you might want to try my version of Chop suey.

This recipe would only take 30 minutes of your time; a very easy way of eating healthy and delicious food.

First is prepare your ingredients,

2 cloves minced Garlic
1 medium sliced spring onion
1 1/2 teaspoon salt
A pint of powdered black pepper

250 grs Pork (sliced into small cubes)

200 grs cabbage (sliced)

200 grams young corn (sliced)

200 grams cauliflower (sliced)

200 grams sprouted mongo (sliced)

Second, sauté onion and garlic to one tablespoon oil then put the pork together with the salt.

Third, once the pork already has a pale color (half cooked takes about 10 minutes in a medium heat) put on all the remaining ingredients let it cooked for 10 minutes. Add a glass of water and salt depending to your desired taste.

And you have a chop suey, best served when hot.

I don’t use MSG, never to any of my dishes. This dish is one of my favorite because you can eat it without rice; beans alone give a full stomach as rice does.

I call it white chop suey or sometimes avalanche because all veggies in the ingredients are color white. 

Tips: This dish brings out the natural taste and juice of the vegetables, using fresh vegies will have a lot of effect to the entire taste, it will give a sweet and delicious flavor.

Health benefits of cabbage:
Fresh cabbage juice has been shown to promote rapid healing of peptic ulcers. Cabbage is also known for slowing down growing cancer cells. Read More

Health benefits of young corn:
Has anti-oxidants and prevents diabetes. Read More

Health benefits of Sprouted mongo:
Mung bean sprouts contain rich quantities of Vitamin A, B, C and E. They are also known to be an excellent source of many minerals, such as calcium, iron and potassium. Read More

Health benefits of cauliflower:
The allicin in cauliflower is known to promote a healthy heart and reduce the risk of strokes. Read More

I learned that they serve Singaporean, Vietnamese, Malaysian, and Thai delicacies, these give me so much of an idea on what to eat when going for an asian tour coz I don’t wanna mess up my vacation trying to figure out what to eat when I am hungry and end up making undesirable choice. Anyways that is a part of traveling though.

We weren’t that hungry that time and we were in a huge diet as always haha. It’s a bit early for dinner yet so late for merienda so we decided to have a dinner then.
First, we ordered Hainanese, stir mango and shrimp, sizzling black pepper, iced tea, dalandan juice and canned soft drinks.

Stir Fried Shrimp with Mango Thai style.

Sizzling Black Pepper Beef Steak with a choise of rice or spaghetti.

I believed the first set satisfied our taste so we had another order to taste; Pandan chicken and crispy spring role.

Deep Fried Pandan Chicken

Crispy Spring Rolls Vietnamese Style

Aiai, my cousin who was celebrating her birthday that time is the last one to take her bet roti canai with curry sauce.

Roti Canai Supreme with Curry Sauce

For us the price is right and the taste was delicious. I won’t say any ratings because I still want to dine in to some other asian food house to be fair.

They have their branches at:

2/F The Podium, Ortigas
2/F Greenbelt 3 Ayala
4/L Trinoma North Ave
G/L The Terraces Ayala Cebu
G/F Midtown Robensons Place Manila
G/F Greenhill Promenade
3/F The Black SM City North Edsa

More Information Here: www.bananaleaf.com.ph

Thanks for reading! Love much.

Christeen